صدا کن مرا صدای تو خوبست

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبیست

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن اداراک یک کوچه تنهاترم.

بیا تا برایت بگویم
 
چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

و تنهایی من شبیخون تورا پیش بینی نمیکرد

و خاصیت عشق این است.


" سهراب سپهری "